Rozdział 4 {całowałem blizny na twojej skórze, dalej sądzę, że jesteś piękna}

Byłaś w środku swojego pokoju, przy komputerze.

Widziałem ja pisałaś o tym jak smutna i samotna jesteś.

Proszę, nie bądź. Nie jesteś sama. Dla Ciebie, czujesz jakby nikogo tu nie było, prawda? To boli, wiedząc, że czujesz tak. I to boli wiedząc, że zawsze Cię obserwuję i zawsze tu dla Ciebie jestem, ale ty nawet tego nie wiesz. Po prostu chcę żebyś wiedziała, że jestem wiatrem, który szepcze Twoje imię. Jestem Twoim chłopakiem, który myślisz, że nie istnieje. Jestem Twoją jedyną prawdziwą miłością, jedyną o której marzysz. Proszę, nigdy nie myśl, że nie jesteś kochana. Wiem, nawet jeżeli byś wiedziała, że istnieje, pewnie myślałabyś, że moja miłość się nie liczy. Nawet nie wiem jak mogę czuć miłość, na pierwszym miejscu. Ale nie ważne ile razy pomyślisz, że nie jesteś kochana, jesteś. Jesteś moim wszystkim, księżniczko.

Usiadłaś na podłodze, słuchając smutnej muzyki. Twój gatunek ma dziwne zwyczaje. Zamknęłaś swoje oczy i słuchałaś smutnego tekstu, który sprawił, że płakałaś. Nie płacz. Wyłączyłem dla Ciebie muzykę. Nie chcę widzieć Cię smutnej. Ale ty otworzyłaś swoje oczy i rozejrzałaś się po pokoju. Westchnęłaś i znowu włączyłaś muzykę. Ale tym razem odeszłaś i wróciłaś z powrotem z pudełkiem. Usiadłaś znowu i zaczerpnęłaś niepewny oddech. Co robisz, aniołku?

Wyciągnęłaś ostrą żyletkę i trzymałaś ją delikatnie. Nie rób tego. Proszę, nie. Kocham Cię. Przyłożyłaś ją do swojego nadgarstka i policzyłaś do trzech. Nie. Proszę nie rób tego. Trzymałem Cię delikatnie i mówiłem 'nie'. Może byłbym głosem w Twojej głowie, mówiącym Ci aby tego nie robić. Zamknęłaś oczy i wzdrygnęłaś się. Łzy spływały z Twoich oczu. I myślę, że spływały też z moich. Nigdy nie doświadczyłem wcześniej prawdziwego bólu. Ale tylko od oglądania Ciebie, próbującej siebie zranić... Sądzę, że wiem jak to jest naprawdę.

Nie mogłem tego zatrzymać. Wzięłaś żyletkę i machałaś nią jakby był to pędzelek. I twoje ramie stało się sztuką, wyrażającą twój smutek. Pokręciłem swoją głową i więcej łez spłynęło z moich oczu. Zawiodłem Cię, księżniczko. Przepraszam. Usiadłem obok Ciebie i trzymałem Cię w swoim życiu. Dlaczego nie mogłaś zrobić tego dla mnie? Nie obchodziłoby mnie to. Byłbym szczęśliwy, że wyrzucałaś całą swoją złość i smutek.

Szybko zasnęłaś, zaciskając żyletkę w swojej dłoni. Zabrałem ją od Ciebie i objąłem Cię ramionami. Pocałowałem rany na Twoim ramieniu. Wyglądają jakby wciąż bolały... Wciąż jesteś dla mnie piękna. Kocham Cię, mój mały człowieku. Proszę nigdy tego nie zapominaj.

 Płakałam jak czytałam ten rozdział znowu i go tłumaczyłam. Jeden z najpiękniejszych, a autorka zasługuje na wielkie gratulacje, naprawdę. Ech, uwielbiam was. Komentarze, które od was dostaje przyprawiają mnie o uśmiech i tylko motywują. Nowy rozdział postaram się przetłumaczyć szybciej (: @jxstinfeatmeh