Rozdział 8

Pozostałem w ciemności, obserwując cię z dzikością w oczach.

Spojrzałaś prosto na mnie w strachu i szoku.

Przepraszam...

- Wiem, że tu jesteś i wiem, że jesteś tym który mnie ocalił. - powiedziałaś delikatnie. Cofnąłem się głębiej, próbując trzymać się z daleka. Nie chcę cię znowu wystraszyć. Podchodziłaś bliżej i bliżej, w końcu się zatrzymując i patrząc na mnie. Patrzyłem na ciebie i cicho oddychałem. W końcu mnie zauważyłaś, ale to nie ten sposób w jaki chciałem aby to się wydarzyło... Chciałem cię tylko obronić i ochronić. Nikt nie może cię skrzywdzić. Jesteś moja. Nikt nie może dotknąć tego co moje.

Zamrugałaś, próbując zaakceptować mój wygląd. Wiem, że nie jestem jakimś modelem. - Przestań się gapić... proszę. - mruknąłem, syk wyszedł z moich ust. Twoja piękna twarz zmieniła kolor na różowy i odwróciłaś wzrok. Nie chciałem cię obrazić... Złapałem twoją dłoń, a ty na nią spojrzałaś, zaskakująco nie wyrywając jej. - N- Nie wiem czym ty jesteś lub dlaczego... mnie ochraniasz.. - wyszeptałaś, zatrzymując się. Teraz pewnie powiesz, abym przestał. - Ale chcę ci tylko podziękować. Uratowałeś mi życie. Nie wiem ile razy, ale tak bardzo ocaliłeś mi życie. Dziękuję. B- Bardzo dziękuję. - twoje oczy były przepełnione łzami, które miały zamiar spłynąć. Spojrzałem w dół, na nasze dłonie. Trzymałaś ją, a nasze palce były złączone. Tak jak w filmach. Tak jak zawsze chciałem aby było.

Czy to sen? Czy wróciłem w zaświaty? Czy coś złego zaraz się stanie? Tyle myśli wpłynęło do mojej głowy. To się właśnie dzieje, księżniczko. Mój mały człowiek w końcu mnie zauważył i rozmawia ze mną. - Zawsze będę cię ochraniał. - odpowiedziałem zgodnie z prawdą. Skinęłaś głową i posłałaś delikatny uśmiech. - Tak jak powiedziałam wcześniej... Dziękuję. - wyszeptałaś.

Twój głos dostarczał mi dreszczy. Był taki miękki i słodki. Różnimy się... Ty jesteś człowiekiem, a ja nie jestem niczym innym, a potworem. Twoje oczy są ciepłe i przyjazne podczas kiedy moje są zimne i okrutne i martwe, bez życia, przepełnione ciemnością. Twoje włosy są delikatne i jedwabiste. Moje są matowe i bez ładu. Ty jesteś malutka i drobna. Ja jestem wysoki i nie tak kruchy jak ty. Jesteśmy przeciwni jak dwa bieguny, księżniczko. To tak jakbyś ty była słońcem, a ja księżycem. I księżyc codziennie umiera, aby słońce mogło wzejść i żyć. Zrobiłbym dla ciebie wszystko, aniołku. Poświęciłbym siebie aby utrzymać cię żywą i oddychającą.

- Nie ma za co... - odpowiedziałem. Wyciągnęłaś mnie z ciemności, sprawiając, że syknąłem na to jak jasne światło było w twoim pokoju. Usiadłaś na podłodze i pociągnęłaś mnie, abym usiadł z tobą. - Mam tyle pytań.. ale po pierwsze to.. kim jesteś? - zapytałaś. Sam nie wiem jak odpowiedzieć na to pytanie. - Nie jestem niczym, a demonem. - odpowiedziałem. Twoje oczy się rozszerzyły. - Ale.. - przerwałem. - Jestem demonem, który cię kocha.

***

Hej, hej. Cieszę się, że przywitaliście tak ciepło nową tłumaczkę. Z dodatkową pomocą rozdziały będą się pojawiały częściej, aczkolwiek ustaliłyśmy, że będą się pojawiać co 2-4 dni, a w wakacje to na pewno się zmieni. W każdym bądź razie mamy rozdział ósmy, a ja nie chcę więcej biadolić niż tylko iść do tłumaczenia dalszych opowiadać, w końcu mogę coś dodać na tamtych blogach, blogspot nie pozwalał mi na dodawanie rozdziałów ugh -.- W każdym bądź razie, jeżeli macie jakieś pytania to zapraszam na aska ( @twiswag ) lub twittera ( @jxstinfeatmeh )